Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Showing posts with label Biography. Show all posts
Showing posts with label Biography. Show all posts

Tuesday, April 3, 2012

ﺭﺍﺑﻌﺔ ﺍﻟﻌﺪﻭﻳﺔ

by anumu anuku anu anuan  |  in Biography at  2:05 AM

ﺭﺍﺑﻌﺔ ﺍﻟﻌﺪﻭﻳﺔ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻟﻤﻴﻼﺩ 100 ﻫـ
ﻣﻜﺎﻥ ﺍﻟﻤﻴﻼﺩ ﺍﻟﺒﺼﺮﺓ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻟﻮﻓﺎﺓ 180 ﻫـ
ﻣﻜﺎﻥ ﺍﻟﻮﻓﺎﺓ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪﺱ[1]
ﺭﺍﺑﻌﺔ ﺍﻟﻌﺪﻭﻳﺔ ﻭﺗﻜﻨﻰ ﺑﺄﻡ ﺍﻟﺨـﻴﺮ، ﻋﺎﺑﺪﺓ
ﻭﻣﺘﺼﻮﻓﺔ ﺗﺎﺭﻳﺨﻴﺔ ﻭﺃﺣﺪ ﺍﻟﺸﺨﺼﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻤﺸﻬﻮﺭﺓ ﻓﻲ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﺘﺼﻮﻑ ﺍﻹﺳﻼﻣﻲ،
ﻭﺗﻌﺘﺒﺮ ﻣﺆﺳﺴﺔ ﺃﺣﺪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﻟﺘﺼﻮﻑ
ﺍﻹﺳﻼﻣﻲ ﻭﻫﻮ ﻣﺬﻫﺐ ﺍﻟﻌﺸﻖ ﺍﻷﻟﻬﻲ.
ﺃﺻﻠﻬﺎ ﻭﻧﺸﺄﺗﻬﺎ
ﻫﻲ ﺭﺍﺑﻌﺔ ﺑﻨﺖ ﺇﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺍﻟﻌﺪﻭﻱ،
ﻭﻟﺪﺕ ﻓﻲ ﻣﺪﻳﻨﺔ ﺍﻟﺒﺼﺮﺓ، ﻭﻳﺮﺟﺢ ﻣﻮﻟﺪﻫﺎ
ﺣﻮﺍﻟﻲ ﻋﺎﻡ )100ﻫـ 718 -ﻡ،( ﻭﻛﺎﻧﺖ
ﻷﺏ ﻋﺎﺑﺪ ﻓﻘﻴﺮ، ﻭﻛﺎﻧﺖ ﺍﻷﺑﻨﺔ ﺍﻟﺮﺍﺑﻌﺔ
ﻟﻮﺍﻟﺪﻫﺎ ﻭﻟﻬﺬﺍ ﻳﺮﺟﻊ ﺍﺳﻤﻬﺎ ﺭﺍﺑﻌﺔ.
ﻭﻗﺪ ﺗﻮﻓﻲ ﻭﺍﻟﺪﻫﺎ ﻭﻫﻲ ﻃﻔﻠﺔ ﺩﻭﻥ
ﺍﻟﻌﺎﺷﺮﺓ ﻭﻟﻢ ﺗﻠﺒﺚ ﺍﻷﻡ ﺃﻥ ﻟﺤﻘﺖ ﺑﻪ،
ﻟﺘﺠﺪ ﺭﺍﺑﻌﺔ ﻭﺍﺧﻮﺍﺗﻬﺎ ﺃﻧﻔﺴﻬﻦ ﺑﻼ ﻋﺎﺋﻞ
ﻳُﻌﻴﻨﻬﻦ ﻋﻠﻲ ﺍﻟﻔﻘﺮ ﻭﺍﻟﺠﻮﻉ ﻭﺍﻟﻬﺰﺍﻝ،
ﻓﺬﺍﻗﺖ ﺭﺍﺑﻌﺔ ﻣﺮﺍﺭﺓ ﺍﻟﻴﺘﻢ ﺍﻟﻜﺎﻣﻞ ﺩﻭﻥ
ﺃﻥ ﻳﺘﺮﻙ ﻭﺍﻟﺪﺍﻫﺎ ﻣﻦ ﺃﺳﺒﺎﺏ ﺍﻟﻌﻴﺶ ﻟﻬﺎ
ﺳﻮﻯ ﻗﺎﺭﺏ ﻳﻨﻘﻞ ﺍﻟﻨﺎﺱ ﺑﺪﺭﺍﻫﻢ
ﻣﻌﺪﻭﺩﺓ ﻓﻲ ﺃﺣﺪ ﺃﻧﻬﺎﺭ ﺍﻟﺒﺼﺮﺓ ﻛﻤﺎ ﺫﻛﺮ
ﺍﻟﻤﺆﺭﺥ ﺍﻟﺼﻮﻓﻲ ﻓﺮﻳﺪ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﻋﻄﺎﺭ ﻓﻲ
)ﺗﺬﻛﺮﺓ ﺍﻷﻭﻟﻴﺎﺀ.(
ﻛﺎﻧﺖ ﺭﺍﺑﻌﺔ ﺗﺨﺮﺝ ﻟﺘﻌﻤﻞ ﻣﻜﺎﻥ ﺃﺑﻴﻬﺎ ﺛﻢ
ﺗﻌﻮﺩ ﺑﻌﺪ ﻋﻨﺎﺀ ﺗﻬﻮﻥ ﻋﻦ ﻧﻔﺴﻬﺎ ﺑﺎﻟﻐﻨﺎﺀ
ﻭﺑﺬﻟﻚ ﺃﻃﻠﻖ ﺍﻟﺸﻘﺎﺀ ﻋﻠﻴﻬﺎ ﻭﺣﺮﻣﺖ ﻣﻦ
ﺍﻟﺤﻨﺎﻥ ﻭﺍﻟﻌﻄﻒ ﺍﻷﺑﻮﻱ، ﻭﺑﻌﺪ ﻭﻓﺎﺓ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻬﺎ ﻏﺎﺩﺭﺕ ﺭﺍﺑﻌﺔ ﻣﻊ ﺃﺧﻮﺍﺗﻬﺎ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﺑﻌﺪ ﺃﻥ ﺩﺏ ﺍﻟﺒﺼﺮﺓ ﺟﻔﺎﻑ ﻭﻗﺤﻂ ﺃﻭ
ﻭﺑﺎﺀ ﻭﺻﻞ ﺇﻟﻰ ﺣﺪ ﺍﻟﻤﺠﺎﻋﺔ ﺛﻢ ﻓﺮﻕ
ﺍﻟﺰﻣﻦ ﺑﻴﻨﻬﺎ ﻭﺑﻴﻦ ﺃﺧﻮﺍﺗﻬﺎ، ﻭﺑﺬﻟﻚ ﺃﺻﺒﺤﺖ
ﺭﺍﺑﻌﺔ ﻭﺣﻴﺪﺓ ﻣﺸﺮﺩﺓ، ﻭﺃﺩﺕ ﺍﻟﻤﺠﺎﻋﺔ
ﺇﻟﻰ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺍﻟﻠﺼﻮﺹ ﻭﻗُﻄَّﺎﻉ ﺍﻟﻄﺮﻕ،
ﻭﻗﺪ ﺧﻄﻒ ﺭﺍﺑﻌﺔ ﺃﺣﺪ ﺍﻟﻠﺼﻮﺹ ﻭﺑﺎﻋﻬﺎ
ﺑﺴﺘﺔ ﺩﺭﺍﻫﻢ ﻷﺣﺪ ﺍﻟﺘﺠﺎﺭ ﺍﻟﻘﺴﺎﺓ ﻣﻦ ﺁﻝ
ﻋﺘﻴﻚ ﺍﻟﺒﺼﺮﻳﺔ، ﻭﺃﺫﺍﻗﻬﺎ ﺍﻟﺘﺎﺟﺮ ﺳﻮﺀ
ﺍﻟﻌﺬﺍﺏ، ﻭﻟﻢ ﺗﺘﻔﻖ ﺁﺭﺍﺀ ﺍﻟﺒﺎﺣﺜﻴﻦ ﻋﻠﻰ
ﺗﺤﺪﻳﺪ ﻫﻮﻳﺔ ﺭﺍﺑﻌﺔ ﻓﺎﻟﺒﻌﺾ ﻳﺮﻭﻥ ﺃﻥ ﺁﻝ
ﻋﺘﻴﻖ ﻫﻢ ﺑﻨﻲ ﻋﺪﻭﺓ ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺴﻤﻰ
ﺍﻟﻌﺪﻭﻳﺔ.
ﺷﺨﺼﻴﺔ ﺭﺍﺑﻌﺔ ﺍﻟﻌﺪﻭﻳﺔ
ﺍﺧﺘﻠﻒ ﺍﻟﻜﺜﻴﺮﻭﻥ ﻓﻲ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺣﻴﺎﺓ
ﻭﺷﺨﺼﻴﺔ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪﺓ ﺭﺍﺑﻌﺔ ﺍﻟﻌﺪﻭﻳﺔ ﻓﻘﺪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﺍﻟﺴﻴﻨﻤﺎ ﻓﻲ ﺍﻟﻔﻴﻠﻢ ﺍﻟﺴﻴﻨﻤﺎﺋﻲ
ﺍﻟﻤﺼﺮﻱ ﺍﻟﺬﻱ ﻗﺎﻣﺖ ﺑﺒﻄﻮﻟﺘﻪ ﺍﻟﻤﻤﺜﻠﺔ
ﻧﺒﻴﻠﺔ ﻋﺒﻴﺪ ﻭﺍﻟﻤﻤﺜﻞ ﻓﺮﻳﺪ ﺷﻮﻗﻲ ﻓﻲ
ﺍﻟﺠﺰﺀ ﺍﻷﻭﻝ ﻣﻦ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎ ﻛﻔﺘﺎﺓ ﻻﻫﻴﺔ
ﺗﻤﺮّﻏﺖ ﻓﻲ ﺣﻴﺎﺓ ﺍﻟﻐﻮﺍﻳﺔ ﻭﺍﻟﺨﻤﺮ
ﻭﺍﻟﺸﻬﻮﺍﺕ ﻗﺒﻞ ﺃﻥ ﺗﺘﺠﻪ ﺇﻟﻰ ﻃﺎﻋﺔ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺗﻪ، ﻓﻲ ﺣﻴﻦ ﻳﻘﻮﻝ ﺍﻟﺒﻌﺾ ﺃﻥ
ﻫﺬﻩ ﺻﻮﺭﺓ ﻏﻴﺮ ﺻﺤﻴﺤﺔ ﻭﻣﺸﻮﻫﺔ
ﻟﺮﺍﺑﻌﺔ ﻓﻲ ﺑﺪﺍﻳﺔ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎ، ﻓﻘﺪ ﻧﺸﺄﺕ ﻓﻲ
ﺑﻴﺌﺔ ﺇﺳﻼﻣﻴﺔ ﺻﺎﻟﺤﺔ ﻭﺣﻔﻈﺖ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ
ﺍﻟﻜﺮﻳﻢ ﻭﺗﺪﺑَّﺮﺕ ﺁﻳﺎﺗﻪ ﻭﻗﺮﺃﺕ ﺍﻟﺤﺪﻳﺚ
ﻭﺗﺪﺍﺭﺳﺘﻪ ﻭﺣﺎﻓﻈﺖ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺼﻼﺓ ﻭﻫﻲ
ﻓﻲ ﻋﻤﺮ ﺍﻟﺰﻫﻮﺭ، ﻭﻋﺎﺷﺖ ﻃﻮﺍﻝ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎ
ﻋﺬﺭﺍﺀ ﺑﺘﻮﻻً ﺑﺮﻏﻢ ﺗﻘﺪﻡ ﺃﻓﺎﺿﻞ ﺍﻟﺮﺟﺎﻝ
ﻟﺨﻄﺒﺘﻬﺎ ﻷﻧﻬﺎ ﺍﻧﺼﺮﻓﺖ ﺇﻟﻰ ﺍﻹﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻟﺘﻌﺒُّﺪ ﻭﺭﺃﺕ ﻓﻴﻪ ﺑﺪﻳﻼً ﻋﻦ ﺍﻟﺤﻴﺎﺓ ﻣﻊ
ﺍﻟﺰﻭﺝ ﻭﺍﻟﻮﻟﺪ.
ﻭﻳﻔﻨﺪ ﺍﻟﻔﻴﻠﺴﻮﻑ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ ﺑﺪﻭﻱ ﻓﻲ
ﻛﺘﺎﺑﻪ ﺷﻬﻴﺪﺓ ﺍﻟﻌﺸﻖ ﺍﻵﻟﻬﻲ ﺃﺳﺒﺎﺏ
ﺃﺧﺘﻼﻓﻪ ﻣﻊ ﺍﻟﺼﻮﺭﺓ ﺍﻟﺘﻲ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺍﻟﺴﻴﻨﻤﺎ ﻟﺮﺍﺑﻌﺔ ﺑﺪﻻﻻﺕ ﻛﺜﻴﺮﺓ ﻣﻨﻬﺎ ﺍﻟﻮﺭﺍﺛﺔ
ﻭﺍﻟﺒﻴﺌﺔ، ﺑﺎﻹﺿﺎﻓﺔ ﺇﻟﻰ ﺍﻻﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻟﺸﺨﺼﻲ. ﻭﻛﺎﻥ ﺟﻴﺮﺍﻥ ﺃﺑﻴﻬﺎ ﻳﻄﻠﻘﻮﻥ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﻌﺎﺑﺪ، ﻭﻣﺎ ﻛﺎﻥ ﻣﻦ ﺍﻟﻤﻤﻜﻦ ﻭﻫﺬﻩ
ﺗﻨﺸﺌﺔ ﺭﺍﺑﻌﺔ ﺃﻥ ﻳﻔﻠﺖ ﺯﻣﺎﻣﻬﺎ، ﻛﻤﺎ ﺃﻧﻬﺎ
ﺭﻓﻀﺖ ﺍﻟﺰﻭﺍﺝ ﺑﺸﺪﺓ
ﺭﺳﺎﻟﺔ ﺭﺍﺑﻌﺔ ﻟﻜﻞ ﺇﻧﺴﺎﻥ ﻛﺎﻧﺖ: ﺃﻥ ﻧﺤﺐ
ﻣﻦ ﺃﺣﺒﻨﺎ ﺃﻭﻻً ﻭﻫﻮ ﺍﻟﻠﻪ.
ﺷﻌﺮ ﺭﺍﺑﻌﺔ ﺍﻟﻌﺪﻭﻳﺔ
ﺃﻧﻌﻢ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻲ ﺭﺍﺑﻌﺔ ﺑﻤﻮﻫﺒﺔ ﺍﻟﺸﻌﺮ
ﻭﺗﺄﺟﺠﺖ ﺗﻠﻚ ﺍﻟﻤﻮﻫﺒﺔ ﺑﻌﺎﻃﻔﺔ ﻗﻮﻳﺔ
ﻣﻠﻜﺖ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎ ﻓﺨﺮﺟﺖ ﺍﻟﻜﻠﻤﺎﺕ ﻣﻨﺴﺎﺑﺔ
ﻣﻦ ﺷﻔﺘﻴﻬﺎ ﺗﻌﺒﺮ ﻋﻦ ﻣﺎ ﻳﺨﺘﻠﺞ ﺑﻬﺎ ﻣﻦ
ﻭﺟﺪ ﻭﻋﺸﻖ ﻟﻠﻪ ﻭﺗﻘﺪﻡ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﺸﻌﺮ
ﻛﺮﺳﺎﻟﺔ ﻟﻤﻦ ﺣﻮﻟﻬﺎ ﻟﻴﺤﺒﻮﺍ ﺫﻟﻚ ﺍﻟﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ. ﻭﻣﻦ ﺃﺷﻌﺎﺭﻫﺎ ﻓﻲ ﺃﺣﺪ
ﻗﺼﺎﺋﺪﻫﺎ ﺍﻟﺘﻲ ﺗﺼﻒ ﺣﺐ ﺍﻟﺨﺎﻟﻖ ﺗﻘﻮﻝ:
ﻋـﺮﻓﺖ
ﺍﻟﻬـﻮﻯ ﻣﺬ
ﻋﺮﻓﺖ
ﻫـﻮﺍﻙ
ﻭﺍﻏـﻠـﻘـﺖ
ﻗﻠـﺒـﻲ ﻋـﻤـﻦ
ﺳـﻮﺍﻙ
ﻭﻛــﻨﺖ
ﺍﻧﺎﺟﻴـــﻚ ﻳـــﺎ
ﻣﻦ ﺗــﺮﻯ
ﺧـﻔـﺎﻳـﺎ
ﺍﻟـﻘـﻠـﻮﺏ
ﻭﻟﺴـﻨـﺎ ﻧـﺮﺍﻙ
ﺍﺣﺒـــﻚ
ﺣـﺒـﻴــﻦ ﺣـﺐ
ﺍﻟﻬـــــﻮﻯ
ﻭﺣــﺒــــﺎ
ﻻﻧـــﻚ ﺍﻫـــﻞ
ﻟـــﺬﺍﻙ
ﻓــﺎﻣﺎ ﺍﻟــﺬﻱ
ﻫــﻮ ﺣﺐ
ﺍﻟﻬــــﻮﻯ
ﻓﺸـﻐﻠـﻲ
ﺑـﺬﻛـﺮﻙ
ﻋـﻤـﻦ ﺳـﻮﺍﻙ
ﻭﺍﻣـــﺎ
ﺍﻟـــﺬﻱ ﺍﻧــﺖ
ﺍﻫــﻞ ﻟــــﻪ
ﻓﻜـﺸـﻔـﻚ
ﻟﻠـﺤـﺠـﺐ
ﺣـﺘـﻰ ﺍﺭﺍﻙ
ﻓـﻼ ﺍﻟﺤـﻤﺪ
ﻓـﻲ ﺫﺍ ﻭﻻ
ﺫﺍﻙ ﻟـــﻲ
ﻭﻟـﻜـﻦ ﻟﻚ
ﺍﻟـﺤـﻤـﺪ ﻓـﻲ
ﺫﺍ ﻭﺫﺍﻙ
ﺃﺣﺒــﻚ
ﺣـﺒـﻴـﻦ..
ﺣــﺐ
ﺍﻟﻬـــﻮﻯ
ﻭﺣــﺒــــﺎ
ﻷﻧــــﻚ ﺃﻫـــﻞ
ﻟـــﺬﺍﻙ
ﻭﺍﺷﺘـﺎﻕ
ﺷﻮﻗﻴـﻦ..
ﺷﻮﻕ ﺍﻟﻨـﻮﻯ
ﻭﺷـﻮﻕ ﻟﻘﺮﺏ
ﺍﻟﺨﻠـﻲ ﻣﻦ
ﺣﻤـﺎﻙ
ﻓﺄﻣـﺎ ﺍﻟــﺬﻱ
ﻫــﻮ ﺷــﻮﻕ
ﺍﻟﻨــﻮﻯ
ﻓﻤﺴـﺮﻯ
ﺍﻟﺪﻣــﻮﻉ
ﻟﻄــﻮﻝ ﻧـﻮﺍﻙ
ﺃﻣــﺎ ﺍﺷﺘﻴـــﺎﻕ
ﻟﻘـــﺮﺏ
ﺍﻟﺤﻤـــﻰ
ﻓﻨــﺎﺭ ﺣﻴـــﺎﺓ
ﺧﺒﺖ ﻓــﻲ
ﺿﻴــﺎﻙ
ﻭﻟﺴﺖ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺸﺠﻮ ﺃﺷﻜﻮ
ﺍﻟﻬﻮﻯ
ﺭﺿﻴﺖ ﺑﻤﺎ
ﺷﺌﺖ ﻟـﻲ ﻓـﻲ
ﻫﺪﺍﻛـﺎ
ﻭﻣﻦ ﺃﺷﻌﺎﺭﻫﺎ ﻧﻘﺘﺒﺲ ﻣﺎ ﻳﻠﻲ:
ﻳﺎ ﺳﺮﻭﺭﻱ
ﻭﻣﻨﻴﺘﻲ
ﻭﻋﻤـﺎﺩﻱ
ﻭﺃﻧـﻴـﺴـﻲ
ﻭﻋـﺪﺗـﻲ
ﻭﻣــﺮﺍﺩﻱ.
ﺃﻧﺖ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻔﺆﺍﺩ ﺃﻧﺖ
ﺭﺟﺎﺋـﻲ
ﺃﻧﺖ ﻟﻲ ﻣﺆﻧﺲ
ﻭﺷﻮﻗﻚ ﺯﺍﺩﻱ.
ﺃﻧﺖ ﻟﻮﻻﻙ ﻳﺎ
ﺣﻴﺎﺗﻲ
ﻭﺃﻧﺴــﻲ
ﻣـﺎ ﺗـﺸـﺘﺖ
ﻓﻲ ﻓـﺴـﻴـﺢ
ﺍﻟﺒـﻼﺩ.
ﻛﻢ ﺑﺪﺕ ﻣﻨﺔٌ،
ﻭﻛﻢ ﻟﻚ
ﻋﻨــﺪﻱ
ﻣـﻦ ﻋـﻄـﺎﺀ
ﻭﻧـﻌـﻤـﺔ
ﻭﺃﻳـﺎﺩﻱ.
ﺣﺒـﻚ ﺍﻵﻥ
ﺑﻐﻴﺘـﻲ
ﻭﻧﻌـﻴـﻤــﻲ
ﻭﺟـﻼﺀ ﻟﻌﻴـﻦ
ﻗﻠﺒــﻲ
ﺍﻟﺼـﺎﺩﻱ.
ﺇﻥ ﺗﻜـﻦ
ﺭﺍﺿﻴـﺎً ﻋﻨـﻲ
ﻓﺄﻧﻨــﻲ
ﻳﺎ ﻣﻨـﻲ ﺍﻟﻘﻠﺐ
ﻗﺪ ﺑـﺪﺍ
ﺇﺳﻌـﺎﺩﻱ.
ﻭﻓﻲ ﺇﻧﺸﺎﺩﻫﺎ ﻓﻲ ﺍﻟﻌﺸﻖ ﺗﻘﻮﻝ:
ﻓﻠﻴﺘـﻚ ﺗﺤﻠـﻮ
ﻭﺍﻟﺤﻴـﺎﺓ
ﻣﺮﻳـﺮﺓ
ﻭﻟﻴﺘﻚ ﺗﺮﺿﻰ
ﻭﺍﻷﻧﺎﻡ
ﻏﻀﺎﺏ
ﻭﻟﻴﺖ ﺍﻟﺬﻱ
ﺑﻴﻨﻲ ﻭﺑﻴﻨﻚ
ﻋﺎﻣﺮ
ﻭﺑﻴﻨﻲ ﻭﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴـﻦ
ﺧـﺮﺍﺏ
ﺇﺫﺍ ﺻﺢ ﻣﻨﻚ
ﺍﻟﻮﺩ ﻓﺎﻟﻜﻞ
ﻫﻴﻦ
ﻭﻛﻞ ﺍﻟﺬﻱ
ﻓﻮﻕ ﺍﻟﺘﺮﺍﺏ
ﺗـﺮﺍﺏ
ﻣﻦ ﺃﻗﻮﺍﻟﻬﺎ
ﻣﺤﺐ ﺍﻟﻠﻪ ﻻ ﻳﺴﻜﻦ ﺃﻧﻴﻨﻪ ﻭﺣﻨﻴﻨﻪ ﺣﺘﻰ
ﻳﺴﻜﻦ ﻣﻊ ﻣﺤﺒﻮﺑﻪ.
ﺍﻛﺘﻤﻮﺍ ﺣﺴﻨﺎﺗﻜﻢ ﻛﻤﺎ ﺗﻜﺘﻤﻮﻥ
ﺳﻴﺌﺎﺗﻜﻢ.
ﺇﻧﻲ ﻷﺭﻯ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﺑﺘﺮﺍﺑﻴﻌﻬﺎ ﻓﻲ ﻗﻠﻮﺑﻜﻢ،
ﺇﻧﻜﻢ ﻧﻈﺮﺗﻢ ﺇﻟﻰ ﻗﺮﺏ ﺍﻷﺷﻴﺎﺀ ﻓﻲ
ﻗﻠﻮﺑﻜﻢ ﻓﺘﻜﻠﻤﺘﻢ ﻓﻴﻪ.[1]
ﻭﻓﺎﺗﻬﺎ
ﺗﻮﻓﻴﺖ ﺭﺍﺑﻌﺔ ﻭﻫﻲ ﻓﻲ ﺍﻟﺜﻤﺎﻧﻴﻦ ﻣﻦ
ﻋﻤﺮﻫﺎ ﺳﻨﺔ 180 ﻫـ [2]. ﺗﻘﻮﻝ ﺩﺍﺋﺮﺓ
ﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺍﻹﺳﻼﻣﻴﺔ ﻓﻲ ﺍﻟﺠﺰﺀ11 ﻣﻦ
ﺍﻟﻤﺠﻠﺪ ﺍﻟﺘﺎﺳﻊ" : ﺭﺍﺑﻌﺔ ﺗﺨﺘﻠﻒ ﻋﻦ
ﻣﺘﻘﺪﻣﻲ ﺍﻟﺼﻮﻓﻴﺔ ﺍﻟﺬﻳﻦ ﻛﺎﻧﻮﺍ ﻣﺠﺮﺩ
ﺯﻫﺎﺩ ﻭﻧﺴﺎﻙ، ﺫﻟﻚ ﺃﻧﻬﺎ ﻛﺎﻧﺖ ﺻﻮﻓﻴﺔ
ﺑﺤﻖ، ﻳﺪﻓﻌﻬﺎ ﺣﺐ ﻗﻮﻱ ﺩﻓﺎﻕ، ﻛﻤﺎ ﻛﺎﻧﺖ
ﻓﻲ ﻃﻠﻴﻌﺔ ﺍﻟﺼﻮﻓﻴﺔ ﺍﻟﺬﻳﻦ ﻗﺎﻟﻮﺍ ﺑﺎﻟﺤﺐ
ﺍﻟﺨﺎﻟﺺ، ﺍﻟﺤﺐ ﺍﻟﺬﻱ ﻻ ﺗﻘﻴﺪﻩ ﺭﻏﺒﺔ
ﺳﻮﻯ ﺣﺐ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺣﺪﻩ


Purr Aji Goceng: Deneng gundhulan kuwe arabe, angel temen di waca!!!!
Jin Dan Jun: arep di fathah kasrohi angel.. Di waca ngarang bae lah
Purr Aji Goceng: Domei malaikat ya, malah marai ora bener!!!!
Jin Dan Jun: hahaha.. Iya betul2,intine riwayat sayidah robi'ah al adawiyah

ﺍﻟﺴﻴﺪﻩ ﺯﻳﻨﺐ ﺭﺿﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻨﻬﺎ

by anumu anuku anu anuan  |  in Biography at  1:22 AM

ﺑﺴﻢ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺮﺣﻤﻦ ﺍﻟﺮﺣﻴﻢ 
ﻭﺍﻟﺼﻼﺓ ﻭﺍﻟﺴﻼﻡ ﻋﻠﻰ ﺳﻴﺪﻧﺎ 
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰ ﺁﻟﻪ ﻭﺻﺤﺒﻪ 
ﻭﺳﻠﻢ 
ﺍﻟﺴﻴﺪﻩ ﺯﻳﻨﺐ ﺭﺿﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻨﻬﺎ 
ﻣﻮﻟﺪﻫﺎ ﻭﺑﻌﺾ ﺻﻔﺎﺗﻬﺎ 
ﺭﺿﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻨﻬﺎ 
ﻫﻰ ﺯﻳﻨﺐ ﺑﻨﺖ ﺳﻴﺪﻩ ﻧﺴﺎﺀ 
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ ﻓﺎﻃﻤﺔ ﺑﻨﺖ ﺭﺳﻮﻝ 
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﻠﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺳﻠﻢ 
ﻭﺍﺑﻨﻪ ﺍﻻﻣﺎﻡ ﻋﻠﻰ ﺭﺿﻰ ﺍﻟﻠﻪ 
ﻋﻨﻪ ﻭﺃﺧﺖ ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻭﺍﻟﺤﺴﻴﻦ 
ﺳﻴﺪﺍ ﺷﺒﺎﺏ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺠﻨﻪ ﺭﺿﻰ 
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻨﻬﻢ ﻭﺍﺭﺿﺎﻫﻤﺎ ﺟﻤﻴﻌﺎ 
ﻭﺿﻌﺘﻬﺎ ﻭﺍﻟﺪﺗﻬﺎ ﺍﻟﺴﻴﺪﺓ 
ﻓﺎﻃﻤﺔ ﺍﻟﺰﻫﺮﺍﺀ ﺳﻴﺪﺓ ﻧﺴﺎﺀ 
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺠﻨﺔ ﺑﻨﺖ ﺧﻴﺮ ﺍﻟﺒﺸﺮ 
ﻭﺍﺑﻨﺔ ﺧﺪﻳﺠﺔ ﺍﻟﻜﺒﺮﻯ ﻓﻲ 
ﺳﻨﺔ ﺧﻤﺲ ﻫﺠﺮﻳﺔ ﺑﻌﺪ 
ﺍﻻﻣﺎﻡ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺭﺿﻲ ﺍﻟﻠﻪ 
ﻋﻨﻪ ﺑﺴﻨﺘﻴﻦ ﻣﺜﻠﻪ ﻓﻲ ﺷﻬﺮ 
ﺷﻌﺒﺎﻥ ﻭﻳﻘﺎﻝ ﻓﻲ ﺟﻤﺎﺩﻯ 
ﺍﻷﻭﻟﻰ. 
ﻭﻛﺎﻥ ﺍﻟﻨﺒﻲ )ﺻﻠﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ 
ﻭﺳﻠﻢ( ﻣﺴﺎﻓﺮﺍ ﻓﻠﻢ ﻳﺴﻤﻮﻫﺎ 
ﺣﺘﻰ ﻳﺄﺗﻲ ﺟﺪﻫﺎ )ﺻﻠﻰ ﺍﻟﻠﻪ 
ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﻭﺁﻟﻪ( ﻓﻄﻠﺐ 
ﺃﺑﻮﻫﺎ ﻋﻠﻲ ﺭﺿﻲ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻨﻪ 
ﻣﻦ ﺍﻟﻨﺒﻲ ﺗﺴﻤﻴﺘﻬﺎ ﻓﺴﻤﺎﻫﺎ 
ﺯﻳﻨﺐ ﻋﻠﻰ ﺍﺳﻢ ﺧﺎﻟﺘﻬﺎ ﺇﺣﻴﺎﺀ 
ﻟﺬﻛﺮﺍﻫﺎ ﺍﻟﺘﻲ ﻟﻢ ﻳﻨﺴﻬﺎ )ﺻﻠﻰ 
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﻭﺁﻟﻪ ( ﻭﻭﻟﺪﺕ 
ﺭﺿﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻨﻬﺎ ﻓﻲ ﺍﻟﻌﺎﻡ 
ﺍﻟﺬﻱ ﺷﻬﺪ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﺍﻷﻣﺮ 
ﻟﻠﻤﺼﻄﻔﻰ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ 
ﻭﺳﻼﻣﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺧﺮﻭﺟﻪ ﻋﻠﻰ 
ﻧﺎﻗﺘﻪ ﺍﻟﻘﺼﻮﺍﺀ ﺛﻢ ﺍﻟﻌﻮﺩﺓ 
ﻇﺎﻓﺮﺍ ﺑﺼﻠﺢ ﺍﻟﺤﺪﻳﺒﻴﺔ ﻣﻊ 
ﻗﺮﻳﺶ ﻓﻜﺎﻥ ﻓﺘﺤﺎ ﻣﺒﻴﻨﺎ. 
ﻭﺯﻳﻨﺐ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻟﻔﺘﺎﺓ ﺍﻟﻘﻮﻳﺔ 
ﺍﻟﻮﺩﻭﺩ ﺍﻟﻌﺎﻗﻠﺔ ﻭﺍﻟﺰﻳﻨﺐ ﻫﻮ 
ﺷﺠﺮ ﺟﻤﻴﻞ ﻟﻪ ﺑﻬﺎﺀ ﺳﻤﻴﺖ 
ﺑﻪ ﺍﻟﻨﺴﺎﺀ ﻭﻟﻬﺎ ﻛﻨﻴﺎﺕ ﻛﺜﻴﺮﺓ 
ﻣﻨﻬﺎ: ﺃﻡ ﻫﺎﺷﻢ ﻛﻨﻴﺖ ﺑﺄﻡ 
ﻫﺎﺷﻢ ﻷﻧﻬﺎ ﺣﻤﻠﺖ ﻟﻮﺍﺀ ﺭﺍﻳﺔ 
ﺍﻟﻬﺎﺷﻤﻴﻴﻦ ﺑﻌﺪ ﺃﺧﻴﻬﺎ ﺍﻻﻣﺎﻡ 
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ. ﻭﻳﻘﺎﻝ ﻷﻧﻬﺎ ﻛﺎﻧﺖ 
ﻛﺮﻳﻤﺔ ﺳﺨﻴﺔ ﻛﺠﺪﻫﺎ ﻫﺎﺷﻢ 
ﺍﻟﺬﻱ ﻛﺎﻥ ﻳﻄﻌﻢ ﺍﻟﺤﺠﺎﺝ 
ﻓﻜﺎﻧﺖ ﻣﺜﻠﻪ ﺗﻄﻌﻢ ﺍﻟﻤﺴﺎﻛﻴﻦ 
ﻭﺍﻟﻀﻌﻔﺎﺀ، ﻭﺩﺍﺭﻫﺎ ﻛﺎﻧﺖ 
ﻣﺄﻭﻯ ﻟﻜﻞ ﻣﺤﺘﺎﺝ. ﻭﺻﺎﺣﺒﺔ 
ﺍﻟﺸﻮﺭﻯ: ﻟﻘﺒﺖ ﺑﻬﺬﺍ ﺍﻻﺳﻢ 
ﻷﻥ ﻛﺜﻴﺮﺍ ﻣﺎﻛﺎﻥ ﻳﺮﺟﻊ ﺍﻟﻴﻬﺎ 
ﺃﺑﻮﻫﺎ ﻭﺃﺧﻮﺍﺗﻬﺎ ﻓﻲ ﺍﻟﺮﺃﻱ. 
ﻭﻟﻘﺒﺖ ﺃﻳﻀﺎ ﻋﻘﻴﻠﺔ ﺑﻨﻲ 
ﻫﺎﺷﻢ: ﻭﻟﻢ ﺗﻮﺻﻒ ﺳﻴﺪﺓ 
ﻓﻲ ﺟﻴﻠﻬﺎ ﺃﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺃﻭ ﻓﻲ ﺁﻝ 
ﺍﻟﺒﻴﺖ ﺑﻬﺬﺍ ﺍﻻﺳﻢ - ﺍﻟﺴﻴﺪﺓ 
ﺯﻳﻨﺐ ﺭﺿﻲ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻨﻬﺎ.ﺃﻣﺎ ﻟﻘﺐ 
ﺍﻟﻄﺎﻫﺮﺓ: ﻓﻘﺪ ﺃﻃﻠﻘﻪ ﻋﻠﻴﻬﺎ 
ﺍﻹﻣﺎﻡ ﺍﻟﺤﺴﻦ ﺃﺧﻮﻫﺎ ﻋﻨﺪﻣﺎ 
ﻗﺎﻝ ﻟﻬﺎ ﺃﻧﻌﻢ ﺑﻚ ﻳﺎ ﻃﺎﻫﺮﺓ 
ﺣﻘﺎ ﺇﻧﻚ ﻣﻦ ﺷﺠﺮﺓ ﺍﻟﻨﺒﻮﺓ 
ﺍﻟﻤﺒﺎﺭﻛﺔ ﻭﻣﻦ ﻣﻌﺪﻥ ﺍﻟﺮﺳﺎﻟﺔ 
ﺍﻟﻜﺮﻳﻤﺔ ﻋﻨﺪﻣﺎ ﺷﺮﺣﺖ 
ﺣﺪﻳﺚ ﺭﺳﻮﻝ ﺍﻟﻠﻪ )ﺻﻠﻰ ﺍﻟﻠﻪ 
ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﻭﺁﻟﻪ( ﺍﻟﺤﻼﻝ ﺑﻴﻦ 
ﻭﺍﻟﺤﺮﺍﻡ ﺑﻴﻦ.ﺳﻤﻴﺖ ﻛﺬﻟﻚ ﺃﻡ 
ﺍﻟﻌﺰﺍﺋﻢ: ﻓﻜﺎﻧﺖ ﺗﻜﻨﻰ ﻋﻨﺪ 
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺄﻡ ﺍﻟﻌﺰﺍﺋﻢ 
ﻭﻋﻠﻰ ﻗﺪﺭ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺗﺄﺗﻲ 
ﺍﻟﻌﺰﺍﺋﻢ. ﺃﻡ ﺍﻟﻌﻮﺍﺟﺰ: ﻛﻨﻴﺖ 
ﺑﻬﺬﻩ ﺍﻟﻜﻨﻴﺔ ﻋﻨﺪﻣﺎ ﺷﺮﻓﺖ 
ﻣﺼﺮ ﺑﻘﺪﻭﻣﻬﺎ ﻭﺳﺎﻋﺪﺕ 
ﺍﻟﻌﺠﺰﺓ ﻭﺍﻟﻤﺴﺎﻛﻴﻦ. ﺭﺋﻴﺴﺔ 
ﺍﻟﺪﻳﻮﺍﻥ: ﻷﻧﻬﺎ ﻋﻨﺪﻣﺎ ﻗﺪﻣﺖ 
ﻣﺼﺮ ﻛﺎﻥ ﺍﻟﻮﺍﻟﻲ ﻭﺣﺎﺷﻴﺘﻪ 
ﻳﺄﺗﻮﻥ ﺍﻟﻴﻬﺎ ﻭﺗﻌﻘﺪ ﻟﻬﻢ ﺑﺪﺍﺭﻫﺎ 
ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻟﻠﻌﻠﻢ ﻓﻴﺘﻔﻬﻤﻮﺍ 
ﺍﻷﻣﻮﺭ ﺍﻟﺪﻳﻨﻴﺔ ﻓﻲ ﺩﻳﻮﺍﻧﻬﺎ 
ﻭﻫﻲ ﺭﺋﻴﺴﺘﻪ. 
ﻭﻟﻘﺒﺖ ﺍﻟﺴﻴﺪﺓ: ﻭﻫﺬﺍ ﺍﻟﻠﻘﺐ 
ﺍﺫﺍ ﺍﻃﻠﻖ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﻢ ﺯﻳﻨﺐ 
ﻳﻌﺮﻑ ﺍﻥ ﺍﻟﻤﻘﺼﻮﺩ ﺑﻪ 
ﺍﻟﺴﻴﺪﺓ ﺯﻳﻨﺐ ﺭﺿﻲ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻨﻬﺎ 
ﺩﻭﻧﻬﺎ ﻋﻦ ﺃﺧﺮﻳﺎﺕ ﻣﻦ ﺁﻝ 
ﺍﻟﺒﻴﺖ ﻓﻬﻲ ﺍﻟﻮﺣﻴﺪﺓ ﺍﻟﻤﺘﻔﺮﺩﺓ 
ﻣﻦ ﺁﻝ ﺍﻟﺒﻴﺖ ﺑﻬﺬﺍ ﺍﻟﻠﻘﺐ، ﻓﺈﺫﺍ 
ﺫﻛﺮﺕ ﺃﻱ ﺳﻴﺪﺓ ﺃﺧﺮﻯ ﻻﺑﺪ 
ﻣﻦ ﺃﻥ ﻳﺬﻛﺮ ﻣﻌﻬﺎ ﺍﺳﻤﻬﺎ 
ﻛﺎﻟﺴﻴﺪﺓ ﻧﻔﻴﺴﺔ ﺍﻟﺴﻴﺪﺓ 
ﻋﺎﺋﺸﺔ ﺍﻟﺴﻴﺪﺓ ﻓﺎﻃﻤﺔ ﺍﻟﻨﺒﻮﻳﺔ 
ﻣﻤﻦ ﺩﻓﻦ ﻭﺷﺮﻑ ﺗﺮﺍﺏ 
ﻣﺼﺮ ﺑﻬﻦ. ﺃﻣﺎ ﺇﺫﺍ ﺃﻃﻠﻖ ﻟﻔﻆ 
ﺍﻟﺴﻴﺪﺓ ﻓﻘﻂ ﻓﻬﻲ ﻭﻻﺷﻚ 
ﺳﻴﺪﺗﻨﺎ ﺯﻳﻨﺐ )ﺣﻔﻴﺪﺓ ﻣﺤﻤﺪ 
ﺻﻠﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺳﻠﻢ ﻭﺁﻟﻪ( 
ﻧﺸﺎﺗﻬﺎ ﺭﺿﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻨﻬﺎ 
ﻧﺸﺄﺕ ﺍﻟﺴﻴﺪﺓ ﺯﻳﻨﺐ ﺭﺿﻲ 
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻨﻬﺎ ﻓﻲ ﻛﻨﻒ ﺍﻟﻨﺒﻮﺓ 
ﻭﺍﻟﺮﺳﺎﻟﺔ ﻓﻲ ﺗﻠﻚ ﺍﻟﺒﻘﻌﺔ 
ﺍﻟﻤﺒﺎﺭﻛﺔ ﻣﻊ ﺃﺑﻮﻳﻬﺎ ﻓﺎﻃﻤﺔ 
ﺍﻟﺰﻫﺮﺍﺀ ﻭﺍﻻﻣﺎﻡ ﻋﻠﻲ ﺭﺿﻲ 
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻨﻬﻤﺎ ﻓﻲ ﻋﻬﺪ ﺟﺪﻫﺎ 
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺳﻼﻣﻪ 
ﻓﻨﻬﻠﺖ ﻣﻦ ﻋﻠﻤﻪ ﻭﺣﻜﻤﺘﻪ 
ﻭﻓﻘﻬﻪ ﻓﻲ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﻓﺤﻔﻈﺖ 
ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﺍﻟﻜﺮﻳﻢ ﻭﺍﻷﺣﺎﺩﻳﺚ 
ﺍﻟﻨﺒﻮﻳﺔ ﺍﻟﺸﺮﻳﻔﺔ ﻭﺗﻠﻘﺖ ﻋﻦ 
ﻭﺍﻟﺪﺗﻬﺎ ﺍﻟﺰﻫﺮﺍﺀ ﺍﻟﺪﺭﻭﺱ 
ﺍﻷﻭﻟﻰ ﻓﻲ ﺍﻟﺤﻴﺎﺓ ﻭﻧﺒﻬﺖ 
ﻓﻮﺟﺪﺕ ﺃﺑﺎﻫﺎ ﺍﻟﻔﺎﺭﺱ ﺃﻣﻴﺮ 
ﺍﻟﺒﻴﺎﻥ ﻛﻠﻤﺎﺗﻪ ﺣﻜﻤﺎ، ﻭﻋﺎﻟﻤﺎ 
ﺑﺄﻣﻮﺭ ﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭﺃﺧﻮﻳﻬﺎ ﺍﻟﺤﺴﻦ 
ﻭﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﺭﺿﻲ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻨﻬﻤﺎ 
ﺳﻴﺪﻱ ﺷﺒﺎﺏ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺠﻨﺔ 
ﻭﺍﻟﺼﺤﺎﺑﺔ ﺍﻟﻜﺮﺍﻡ ﻣﻦ ﺣﻮﻟﻬﺎ 
ﺣﻔﻈﺔ ﺍﻟﻘﺮﺁﻥ ﻭﺍﻟﺤﺪﻳﺚ 
ﺍﻟﻤﺘﻔﻘﻬﻴﻦ ﻓﻲ ﺃﻣﻮﺭ ﺍﻟﺪﻳﻦ 
ﻓﻨﺸﺄﺕ ﺍﻟﺼﺒﻴﺔ ﺍﻟﺤﻠﻮﺓ ﻛﺎﻣﻠﺔ 
ﺍﻟﺨﻠﻖ ﻭﺍﻟﺨﻠﻖ ﻓﻲ ﺑﻴﺌﺔ ﺩﻳﻨﻴﺔ 
ﻭﺑﺎﻟﺘﺎﻟﻲ ﺗﺮﺑﻴﺔ ﺩﻳﻨﻴﺔ ﻓﻨﺸﺄﺗﻬﺎ 
ﺍﻷﻭﻟﻰ ﻟﻢ ﺗﻔﺰ ﺑﻬﺎ ﻣﻦ ﻣﺜﻠﻬﺎ 
ﻓﻲ ﺟﻴﻠﻬﺎ ﻭﻻﻏﻴﺮﻩ، ﻓﺎﻻﻧﺴﺎﻥ 
ﻛﻤﺎ ﻫﻮ ﺍﺑﻦ ﺃﺑﻴﻪ ﻭﺃﻣﻪ ﻭﺃﻫﻠﻪ 
ﻫﻮ ﺍﺑﻦ ﺑﻴﺌﺘﻪ ﻭﺟﻴﺮﺍﻧﻪ ﻭﺣﻴﻪ 
ﻭﺃﺻﺤﺎﺑﻪ ﺍﻟﺬﻳﻦ ﻋﺎﺷﺮﻫﻢ، 
ﻗﻞ ﻟﻲ ﻣﻦ ﺻﺪﻳﻘﻚ ﺃﻗﻞ ﻟﻚ 
ﻣﻦ ﺃﻧﺖ؟ 
ﻣﺎ ﺗﺤﻤﻠﺘﻪ ﻣﻦ ﻋﻨﺎﺀ ﻭﺷﻘﺎﺀ 
ﻭﺻﺒﺮ 
ﻳﻜﻔﻴﻬﺎ ﻛﺮﻣﻬﺎ ﻭﺷﺠﺎﻋﺘﻬﺎ ﻋﻨﺪ 
ﻭﻓﺎﺓ ﺟﺪﻫﺎ ﺍﻟﻤﺼﻄﻔﻰ 
ﻭﻭﻓﺎﺓ ﺃﻣﻬﺎ ﺍﻟﺰﻫﺮﺍﺀ 
ﻭﺍﺳﺘﺸﻬﺎﺩ ﺃﺑﻴﻬﺎ ﺛﻢ ﺣﻀﻮﺭﻫﺎ 
ﻛﺮﺑﻼﺀ ﻭﺍﺳﺘﺸﻬﺎﺩ ﺃﺧﻴﻬﺎ 
ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻭﻭﻟﺪﻳﻬﺎ ﻭﺣﻤﻠﻬﺎ ﺇﻟﻰ 
ﻳﺰﻳﺪ ﻭﻛﺄﻧﻬﺎ ﺃﺳﻴﺮﺓ. 
ﻟﻘﺪ ﻛﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎ ﺑﺎﻟﻤﺪﻳﻨﺔ 
ﺑﻌﺪ ﺍﺳﺘﺸﻬﺎﺩ ﺍﻻﻣﺎﻡ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ 
ﻣﺸﻜﻠﺔ ﻛﺒﺮﻯ ﺣﻴﺚ ﺇﻧﻬﺎ ﺃﺛﺎﺭﺕ 
ﺟﻤﻮﻉ ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ 
ﻭﺣﻔﺰﺗﻬﻢ ﻟﻨﺼﺮﺓ ﺩﻳﻨﻬﻢ 
ﻭﻟﻸﺧﺬ ﺑﺎﻟﺜﺄﺭ، ﻓﺠﻤﻊ ﻳﺰﻳﺪ 
ﻛﺒﺎﺭ ﺭﺟﺎﻝ ﺑﻨﻲ ﻫﺎﺷﻢ ﻭﻗﺎﻝ 
ﻟﻬﻢ: ﺍﻋﺮﺿﻮﺍ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺴﻴﺪﺓ 
ﺯﻳﻨﺐ ﺍﻥ ﺗﻘﻮﻡ ﺑﺮﺣﻠﺔ ﺗﻬﻮﻥ 
ﺑﻬﺎ ﻋﻠﻰ ﻧﻔﺴﻬﺎ، ﻭﻟﻬﺎ ﺃﻥ 
ﺗﺨﺘﺎﺭ ﺃﻱ ﺑﻠﺪ ﺗﺮﺿﺎﻩ: ﻓﺄﺑﺖ 
ﺍﻟﺴﻔﺮ ﻓﻲ ﺑﺎﺩﺉ ﺍﻷﻣﺮ 
ﻭﻗﺎﻟﺖ: ﻗﺪ ﻋﻠﻢ ﻭﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎﺻﺎﺭ 
ﺍﻟﻴﻨﺎ ﻣﺜﻞ ﺧﻴﺮﻧﺎ ﻭﺳﻴﻖ 
ﺍﻟﺒﺎﻗﻮﻥ ﻛﻤﺎ ﺗﺴﺎﻕ ﺍﻷﻧﻌﺎﻡ 
ﻭﺣﻤﻠﻨﺎ ﻋﻠﻰ ﺍﻷﻗﺒﺎﺏ ﻓﻮﺍﻟﻠﻪ ﻻ 
ﺧﺮﺟﻨﺎ ﻭﺇﻥ ﺭﻳﻘﺖ ﺩﻣﺎﺅﻧﺎ 
ﻓﻜﻴﻒ ﺗﺴﺎﻓﺮ ﻭﺗﺘﺮﻙ ﺍﻟﺒﻼﺩ 
ﺍﻟﺘﻲ ﺷﻬﺪﺕ ﻣﻴﻼﺩﻫﺎ ﻭﺻﺒﺎﻫﺎ 
ﻭﻧﺰﻭﻝ ﺍﻟﻮﺣﻲ ﻭﺗﺮﺣﻞ ﺍﻟﻰ 
ﺑﻼﺩ ﻭﺃﻧﺎﺱ ﻟﻢ ﺗﺘﻌﺎﻣﻞ ﻣﻌﻬﻢ 
ﻣﻦ ﻗﺒﻞ ﻭﻟﻜﻦ ﺟﺎﺀﺗﻬﺎ ﺍﺑﻨﺔ 
ﻋﻤﻬﺎ ﺯﻳﻨﺐ ﺑﻨﺖ ﻋﻘﻴﻞ ﺑﻦ 
ﺃﺑﻲ ﻃﺎﻟﺐ ﻓﻘﺎﻟﺖ ﻟﻬﺎ: ﻳﺎ ﺑﻨﺔ 
ﻋﻤﺎﻩ ﻗﺪ ﺻﺪﻗﻨﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻋﺪﻩ 
ﻭﺃﻭﺭﺛﻨﺎ ﺍﻷﺭﺽ ﻧﺘﺒﻮﺃ ﻣﻨﻬﺎ 
ﺣﻴﺚ ﻧﺸﺎﺀ ﻓﻄﻴﺒﻲ ﻧﻔﺴﺎ 
ﻭﻗﺮﻱ ﻋﻴﻨﺎ ﻭﺳﻴﺠﺰﻱ ﺍﻟﻠﻪ 
ﺍﻟﻈﺎﻟﻤﻴﻦ ﺃﺗﺮﻳﺪﻳﻦ ﻫﻮﺍﻧﺎ ﺑﻌﺪ 
ﻫﺬﺍ ﺍﻟﻬﻮﺍﻥ؟ ﺍﺭﺣﻠﻲ ﺍﻟﻰ ﺃﻱ 
ﺑﻠﺪ ﺁﻣﻦ ﺛﻢ ﺍﺟﺘﻤﻌﺖ ﻋﻠﻴﻬﺎ 
ﻧﺴﺎﺀ ﺑﻨﻲ ﻫﺎﺷﻢ ﻭﺍﻗﺘﺮﺣﻦ 
ﻋﻠﻴﻬﺎ ﺍﻟﺸﺎﻡ ﺃﻭ ﻣﺼﺮ ﻭﻟﻜﻨﻬﺎ 
ﺍﺧﺘﺎﺭﺕ ﻣﺼﺮ. 
ﺗﻌﺘﺒﺮ ﺍﻟﺴﻴﺪﺓ ﺯﻳﻨﺐ ﻣﻦ ﺃﻭﻝ 
ﻧﺴﺎﺀ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ ﺭﺿﻲ ﺍﻟﻠﻪ 
ﻋﻨﻬﻦ ﺍﻟﻼﺋﻲ ﺷﺮﻓﻦ ﺃﺭﺽ 
ﻣﺼﺮ ﺑﺎﻟﻤﺠﻲﺀ ﻓﻮﺻﻠﺖ 
ﻣﺼﺮ ﻣﻊ ﺑﺰﻭﻍ ﻫﻼﻝ ﺷﻬﺮ 
ﺷﻌﺒﺎﻥ ﺑﻌﺪ ﻣﻀﻲ ﺳﺘﺔ ﺃﺷﻬﺮ 
ﻋﻠﻰ ﺍﺳﺘﺸﻬﺎﺩ ﺃﺧﻴﻬﺎ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ 
ﻓﺪﺧﻠﺘﻬﺎ ﻭﻣﻌﻬﺎ ﻓﺎﻃﻤﺔ 
ﻭﺳﻜﻴﻨﺔ ﻭﻋﻠﻲ ﺯﻳﻦ ﺍﻟﻌﺒﺪﻳﻦ 
ﺍﺑﻨﺎﺀ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ. 
ﻭﺍﺳﺘﻘﺒﻠﻬﺎ ﺃﻫﻞ ﻣﺼﺮ ﺛﻢ 
ﺍﺣﺘﻤﻠﻬﺎ ﻭﺍﻟﻴﻬﺎ ﺍﻟﻰ ﺩﺍﺭﻩ 
ﺑﺎﻟﺤﻤﺮﺍﺀ ﺍﻟﻘﺼﻮﻯ ﻋﻨﺪ 
ﺑﺴﺎﺗﻴﻦ ﺍﻟﺰﻫﺮﻱ ﺣﻲ ﺍﻟﺴﻴﺪﺓ 
ﺍﻵﻥ ﺑﻤﺼﺮ ﻓﺄﻗﺎﻣﺖ ﻓﻲ ﺗﻠﻚ 
ﺍﻟﺪﺍﺭ ﻋﺎﻣﺎ ﻭﻧﺼﻒ ﻋﺎﻡ 
ﺯﺍﻫﺪﺓ ﻓﻲ ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ ﻋﺎﺑﺪﺓ ﻟﻠﻪ 
ﺳﺒﺤﺎﻧﻪ ﻭﻛﺎﻧﺖ ﻣﻮﺿﻊ ﺗﻘﺪﻳﺮ 
ﻣﻦ ﺍﻟﻤﺼﺮﻳﻴﻦ ﺟﻤﻴﻌﺎ. 
ﻭﻓﺎﺗﻬﺎ 
ﻭﺗﻮﻓﻴﺖ ﺭﺿﻲ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻨﻬﺎ ﻓﻲ 
ﻣﺴﺎﺀ ﺍﻷﺣﺪ 15 ﻣﻦ ﺭﺟﺐ 
ﺳﻨﺔ 62 ﻫﺠﺮﻳﺔ ﻭﺩﻓﻨﺖ 
ﺑﻤﺨﺪﻋﻬﺎ ﻭﺣﺠﺮﺗﻬﺎ ﻣﻦ ﺩﺍﺭ 
ﺳﻠﻤﺔ ﺍﻟﺘﻲ ﺃﺻﺒﺤﺖ ﺍﻵﻥ 
ﻣﺴﺠﺪﻫﺎ ﺍﻟﻤﻌﺮﻭﻑ ﺑﺤﻰ 
ﺍﻟﺴﻴﺪﻩ ﺯﻳﻨﺐ ﺑﺎﻟﻘﺎﻫﺮﺓ ﺑﻤﺼﺮ 
ﺍﻟﻠﻬﻢ ﺻﻠﻰ ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺤﺒﻴﺐ 
ﺍﻟﻤﺼﻄﻔﻰ ﺳﻴﺪﻧﺎ ﻣﺤﻤﺪ 
ﻭﻋﻠﻰ ﺁﻟﻪ ﺍﻟﻄﻴﺒﻴﻦ ﺍﻟﻄﺎﻫﺮﻳﻦ 
ﺍﻟﻜﺮﺍﻡ ﻭﻋﻠﻰ ﺃﺻﺤﺎﺑﻪ ﻭﺳﻠﻢ


Saturday, November 12, 2011

Salman Al-Farisi R.A PENCARI KEBENARAN

by Ilmu Tasawuf  |  in tasawuf at  10:21 AM
Siapa yang menemukan kebenaran, pasti akan menemukannya. Kisah ini adalah kisah benar pengalaman seorang manusia mencari agama yang benar (hak), yaitu pengalaman Salman Al Farisy

Marilah kita centang Salman menceritakan pengalamannya selama mengembara mencari agama yang hak itu. Dengan ingatannya yang kuat, ceritanya lebih lengkap, rinci dan lebih terpercaya. seorang sahabat Rasulullah saw.

Dari Abdullah bin Abbas Radliyallahu 'Anhuma berkata, "Salman al-Farisi Radliyallahu' Anhu menceritakan biografinya kepadaku dari mulutnya sendiri. Kata Salman," Saya pemuda Persia, penduduk kota Isfahan, berasal dari desa Jayyan. Bapaku pemimpin Desa. Orang terkaya dan berkedudukan tinggi di situ. Aku adalah insan yang paling disayangi ayah sejak lahir. Kasih sayang beliau semakin bertambah seiring dengan peningkatan usiaku, sehingga karena teramat sayang, aku dijaga di rumah seperti anak gadis.

Aku mengabdi dalam Agama Majusi (yang dianut ayah dan bangsaku). Aku ditugaskan untuk menjaga api penyembahan kami agar api tersebut menyala.

Ayahku memiliki kebun yang luas, dengan hasil yang banyak Karena itu ia tinggal di sana untuk mengawasi dan memungut hasilnya. Pada suatu hari bapak pulang ke desa untuk menyelesaikan suatu urusan penting. Ia berkata kepadaku, "Hai anakku! Bapa sekarang sangat sibuk. Karena itu pergilah engkau mengurus kebun kita hari ini menggantikan Bapak.''

Aku pergi ke kebun kami. Dalam perjalanan ke sana aku melalui sebuah gereja Nasrani. Aku mendengar suara mereka sedang shalat. Suara itu sangat menarik perhatianku.

Sebenarnya aku belum mengerti apa-apa tentang agama Nasrani dan agama-agama lain. Karena selama ini aku dikurung ayah di rumah, tidak bisa bergaul dengan siapapun. Maka ketika aku mendengar suara mereka, aku tertarik untuk masuk ke gereja itu dan mengetahui apa yang sedang mereka lakukan. Aku kagum dengan cara mereka shalat dan ingin bergabung.

Kataku, "Demi Allah! Ini lebih bagus dari agama kami." Aku tidak beranjak dari gereja itu sampai petang. Sehingga aku lupa untuk ke kebun.

Aku bertanya kepada mereka, "Dari mana asal agama ini?"

"Dari Syam (Suriah)," jawab mereka.

Setelah hari senja, barulah aku pulang. Bapa menanyakan urusan kebun yang ditugaskan beliau kepadaku.

Jawabku, "Ya, Bapa! Aku bertemu dengan orang sedang sembahyang di gereja. Aku kagum melihat mereka shalat. Belum pernah aku melihat cara orang shalat seperti itu. Karena itu aku berada di gereja mereka sampai sore."

Bapa menasehati akan perbuatanku itu. Katanya, "Hai, anakku! Agama Nasrani itu bukan agama yang baik. Agamamu dan agama nenek moyangmu (Majusi) lebih baik dari agama Nasrani itu!"

Jawabku, "Tidak! Demi Allah! Sesungguhnya agama merekalah yang lebih baik dari agama kita."

Bapa khawatir dengan ucapanku itu. Dia takut kalau aku murtad dari agama Majusi yang kami anuti. Karena itu dia mengurungku dan membelenggu kakiku dengan rantai.

Ketika aku mendapat kesempatan, kukirim surat kepada orang-orang Nasrani minta tolong kepada mereka untuk memberitahukan kepadaku andai ada kafilah yang akan ke Syam untuk memberitahu kepadaku. Tidak berapa lama kemudian, datang ke mereka satu kafilah yang hendak pergi ke Syam. Mereka memberitahu kepadaku.

Maka aku berusaha untuk membebaskan diri dari rantai yang membelengu diriku dan melarikan diri bersama kafilah tersebut ke Syam.

Sampai di sana aku bertanya kepada mereka, "Siapa kepala agama Nasrani di sini?"

"Uskup yang menjaga" jawab mereka.

Proudly Powered by Blogger.